De meest eenvoudige personal computers zijn anno 2002 dermate krachtig, dat er de meest geavanceerde muziektechnologie mee kan worden toegepast. Er bestaat software die complete studio’s nabootst, inclusief instrumenten en effectapparaten, waardoor je voor het maken van een complete elektronische productie niet meer de huiskamer hoeft te verlaten.

Macko heeft deze mogelijkheden gretig omarmd. Met zijn pc als hoofdinstrument, is Macko typisch een product van deze tijd. De muziek die hij hiermee maakt, is volledig ‘native’. Dat wil zeggen: alle klankopwekking is gedaan binnen de computer, met virtuele instrumenten zoals software synthesizers en software samplers. Kortom: er komt geen microfoon aan te pas, geen versterker, geen snoer; de elektronische muziek verlaat op geen enkel punt het digitale domein van de computer. Pas als de cd-speler van de luisteraar de enen en nullen omzet in een signaal voor de versterker waarop de luidsprekers zijn aangesloten, komt het digitale signaal in analoge vorm tot leven als hoorbare klanken.

Er zijn diverse artiesten die muzikaal zijn opgegroeid met elektronische instrumenten – casu quo hardware, dus in de vorm van apparaten – wat tot genres heeft geleid als techno, elektro en trance, die tamelijk vastomlijnde conventies hebben. Macko is drummer van origine, en muzikaal gevormd in bands waar met traditionele muziekinstrumenten wordt gespeeld. Bij het betreden van het digitale domein komt Macko conflicten tegen tussen wat hij in bands heeft geleerd, en de conventies die gelden in de elektronische muzikale genres – de genres waar de tegenwoordig beschikbare muzieksoftware voornamelijk op is gebaseerd. Die tegenstrijdigheden laat hij enthousiast met elkaar botsen, en hij probeert tegelijkertijd de voordelen van deze cross-over zoveel mogelijk te benutten. Zijn aangeboren paradoxale neiging tot het creëren van zowel harmonie als extremen sluit hier naadloos op aan, waardoor hij zich in deze omgeving als een vis in het water voelt.