Wetenswaardigheden over Hide and seek

Op de cover van de cd Hide and seek zie je iemand met een hond tijdens een winterse avond buiten lopen. Het is een beeld dat is bezwangerd met de magische, vervreemdende onheilspellende sfeer van schemering – op heldere dagen gehuld in een fraaie lichtpaarse gloed; of liever gezegd: een Violet Haze. Maakr het roept ook vragen op. Is het misschien een bandlid van Violet die daar loopt? En wat doet die hond erbij? Betekent het ook nog iets?

Jazeker, het betekent iets.

Wat is er dan op de hoes aan de hand?
De hoesfoto beeldt een deel van het verhaal uit de titelsong van de cd uit. Het nummer Hide and seek gaat over een stel kinderen dat zich heeft verstopt om te kijken hoeveel moeite er wordt gedaan om ze te vinden. Ze hebben zich alleen zo goed verstopt, dat zelfs een zoektocht met speurhonden geen spoor oplevert. Door hun spel zijn ze in een andere, gruwelijke werkelijkheid beland.

En ja, op de foto aan de achterkant zie je inderdaad de bandleden, die helpen bij de zoektocht. Ze staan ook op de cd zelf, als spiegeling in het oog van een van de kinderen die ze zoeken.

Net als in een film…
Het verhaal van Hide and seek klinkt als een filmscript, en dat geldt voor de meeste teksten van zangeres Ciska Ruitenberg. Zelf zegt ze daarover: ‘De teksten zijn als losse scènes uit films waarin ik zelf een rol speel. Vaak zijn het metaforische verhaaltjes zonder clue, waarin droom, fictie en werkelijkheid elkaar afwisselen.’ Zo is het verhaal van Hide and seek een metafoor voor een situatie waarbij mensen zich te goed verstoppen in een relatie, juist als ze willen dat de ander toenadering zoekt.

Onheil
Hoewel de verhaaltjes in de teksten allemaal een heel verschillend decor hebben, gaan ze uiteindelijk allemaal over de vraag wat realiteit is, en hoe een mens die ervaart. Ciska: ‘Hoe loopt die realiteit over in droom en fictie? Komt een mens door het ervaren van onheil dichter bij wat echt is?’ Haar voorkeur voor dromerige beschrijvingen van allerlei soorten onheil komt voort uit een behoefte de werkelijkheid te schokken. ‘Het ervaren van onheil maakt dat de mens anders kijkt’, legt Ciska uit.

Dromen over kastelen
Een goed voorbeeld daarvan is Marble stairs. ‘Ik woon in dat liedje in een paleis,’ vertelt Ciska. ‘Ik mag alles mag doen, behalve één ding. Ik doe toch wat verboden is, en word er daarom uitgegooid. De paleishonden blaffen me na, de zware deuren slaan voorgoed dicht. Ik zit nu aan de voet van de trap tussen de bedelaars en gevallen engelen, die over mij waken.’ Zo luidt het verhaaltje letterlijk, maar figuurlijk staat het voor een afscheid van een fase in Ciska’s leven. ‘Het is een transformatie van een werkelijkheid. Tot op bepaalde hoogte zet iedereen de werkelijkheid naar zijn hand, maar in dit geval wordt ik er uitgegooid.’ Dat gebeurt in Marble Stairs weliswaar met de ruwe hand, maar uiteindelijk blijkt de overgang heel bevrijdend, en deze triomf vormt het slotakkoord van de cd.

De thematiek van de cd, de vervreemding en het filmische komen mooi samen in het nummer No accident. Dat gaat over iemand die aan de hoofdpersoon een ongeluk voorspelt. Als dat ongeluk daadwerkelijk plaatsvindt, hoe onvermijdelijk was dat dan? Was het wel een ongeluk? Hoe was dat te voorspellen? Allerlei vanzelfsprekende dingen – voorspellen kan niet, toeval bestaat en niets is onvermijdelijk – worden hier aan de kaak gesteld.

En al die honden, wat is er met die honden?
Honden blijken op Hide and seek als motief vaker terug te keren, zowel op de hoes als in de teksten. In de teksten zijn ze onheilsbodes, op de hoes is dat pas in tweede instantie het geval. Maar eerlijk gezegd is dat een kwestie van toeval. Misschien komt het doordat Ciska een kattenliefhebster is…

Uiteindelijk komt alles samen…
…en wel in de muziek; bepaald niet het onbelangrijkste aspect van de cd. Sommige passages uit de teksten worden letterlijk weergegeven in de muziek, maar meestal gebeurt het subtieler. Het element uit de teksten dat wellicht het sterkst in de muziek is vertegenwoordigd, is vervreemding. Die wordt op verschillende manieren bereikt. Allereerst doordat de arrangementen zijn opgebouwd uit partijen die bepaald niet voor de hand liggen, waardoor ze de muziek sterk kleuren. Het onalledaagse geluid veroorzaakt een gevoel van vervreemding, wat wordt versterkt doordat de liedjes de vertrouwde vorm van popliedjes hebben. Want onalledaagsheid op zichzelf is voornamelijk onalledaags, maar onalledaagsheid binnen een vertrouwde omgeving veroorzaakt vervreemding, en daarmee ook magie.

De karakteristieke sfeer die daardoor wordt opgeroepen wordt benadrukt door de klankkleur van de instrumenten, die voor elk nummer en voor elke partij zorgvuldig gekozen is. En binnen de muziek ligt het accent des te nadrukkelijk op vervreemding, doordat er geregeld hele bijzondere geluiden door de muziek klinken.

Maar er is nog meer:
Precies. Want hoezeer de muziek, de teksten en de beelden op de cd samenkomen, op de website van Violet is alles pas echt met elkaar verweven. Op www.violetsongs.com kun je bijvoorbeeld onder het kopje Entertainment het computerspel Hide and seek openen. Dat is een spel in de traditie van het beroemde Myst, waarbij moet je als bezoeker drie voorwerpen moet zoeken, die een van de meisjes uit de tekst bij het verstoppen heeft verloren. Heb je ze alledrie gevonden, dan mag je als beloning het nummer Hide and seek downloaden.

Voor de liefhebbers: het opnameproces
Bij de opnames is Violet niet over een nacht ijs gegaan. Of beter gezegd: Edwin de Herder, die niet alleen gitarist, maar ook producer van de band is. Het overgrote deel van de opnames is in zijn thuisstudio gedaan. Daardoor is er geen tijdsdruk geweest (een studio huren is duur…), zodat er geen concessies hoefden te worden gedaan. De uiteindelijke mix is wel in een studio gedaan, omdat daar de benodigde faciliteiten zijn voor een optimaal resultaat.

De nummers zijn bijna allemaal opgebouwd rond ritmetracks van samples en percussiepartijen die door Edwin en door drummer Gerrie Spaansen zijn gemaakt. Vervolgens heeft Edwin daar alle partijen – inclusief de zang – zelf opgenomen. Tot slot zijn voor de meeste nummers de drums en de baspartijen in de studio van Jurgen Brouwer opgenomen, die samen met Edwin de eindmix heeft gedaan.